Om de keuken die ik dus al een poosje had te completeren, ging ik in 2001 op zoek naar een amerikaans fornuis. In de nis waar de keuken moest komen had ik ongeveer 95 cm over en het oude belgische fornuis wat ik had (heb) is maar 60 cm breed.  Dan zou er dus een "gat" overblijven van 35 cm, dat leek me geen fraai gezicht.

Op amerikaanse veilingsites zag ik fraaie fornuizen van dezelfde leeftijd als mijn keuken, ehh... kitchen. Die zijn ruim 90 cm breed en dus perfect ! Invoer vanuit de USA kost kapitalen, dus dat was geen goed idee. Dus dan maar proberen om er hier aan te komen; dus een advertentie geplaatst op www.marktplaats.nl. Te koop gevraagd; amerikaans fornuis.

De enige reactie die ik kreeg was van een zekere Herman Te Kiefte uit Nijmegen. Hij had een American Kitchen te koop van 160 cm breed, zonder bovenkastjes, helaas. Hij vroeg maar 350 gulden, dus ik werd wel nieuwsgierig. Op een bepaald moment moest ik naar Vianen, vlak onder Utrecht voor een rit van de Chrysler LeBaron-club. Was toen toch al ver van huis, dus even doorrijden naar Nijmegen was goed te doen. Herman was dus niet een flitsende yup, die ik had verwacht als bezitter van een american kitchen, maar een grijze 60'er wonend in een fraai oud pandje aan de rand van Nijmegen. Inschattingsfoutje dus !

Leuk keukentje wel, overgekwast (met een bezem) in lichtbeige, maar erg leuk met hele aparte laatjes en een draadmandje in pastelgeel, ook nog een beugeltje voor een theedoek aan de binnenkant van één van de deurtjes EN een originele snijplank van hardhout, die precies past op het gootsteentje. Had ik nog nooit gezien....erg leuk. Vanwege al die speciale extraatjes, werd ik spontaan verliefd op zijn (hun) keuken. Zijn vrouw vertelde me dat haar ouders de keuken hadden laten plaatsen zo'n 40 jaar geleden. Herman en zijn vrouw woonden inmiddels in het huis van haar ouders, dus.

De reden dat de keuken niet zo duur was, was dat ik hem wel zelf moest komen uitbouwen. Als ze dat zouden laten doen door de installateur van de nieuw bestelde keuken, zouden ze aardig wat moeten betalen, vandaar de vraagprijs.

Ik zag het wel zitten (al wist ik niet precies wat ik ermee aan zou moeten), dus betaalde ik handgeld en sprak af dat ik hem over een X-aantal weken zou komen demonteren. Eenmaal thuis begon het grote brainstormen ! Puzzelen met de breedte van de nis (320 cm) en de kastjes die ik al had en de kastjes uit Nijmegen dus. Inmiddels was duidelijk dat er niemand een amerikaans fornuis voor me had of te koop wist, dus ging ik uit van het bestaande fornuis. Om een lang verhaal kort te maken; de eindbeslissing werd, dat ik de keuken uit Nijmegen zou gaan gebruiken en een derde van de keuken, die ik al had. Dat leverde een probleem op; veel bovenkastjes tekort en een aardige lading onder- en bovenkastjes over...........en een RVS-blad met 2 spoelbakken. Dubbele spoelbakken leek me wel leuk, maar dat RVS-blad met enkele spoelbak uit Nijmegen had een originele, niet of nauwelijks gebruikte snijplank en dat is toch wel superuniek, dus ik was "om". Optimistisch als ik soms ben, ging ik er vanuit dat ik de overtollige "zooi" wel zou kunnen ruilen voor de benodigde bovenkasten. Andere mogelijkheid zou zijn het verkopen van de overtollige delen en het aanschaffen van gerestaureerde bovenkastjes bij Olaf Grim, van www.americankitchens.nl.  Is nu Juli 2002 nog niet geregeld, maar ik houd moed !

Afijn, toen kwam de email van Herman, dat ik de keuken kon komen demonteren op een bepaalde datum eind 2001. Omdat ik wel een kar kon lenen, maar geen trekhaak had. keek ik mijn vader (inmiddels in de VUT) lief aan ! Hij heeft een Renault Espace en daar zouden de kastjes wel in passen. Bovendien zou hij me kunnen helpen demonteren, want hij heeft twee rechterhanden (ik ook wel (bescheidenheid kent geen tijd), maar twee maal twee is toch vier van die handen.

Dus uiteindelijk op een grijze Dinsdagmiddag eind 2001 met Pa en auto naar Nijmegen. Na een hartelijke ontvangst door Herman en zijn vrouw (met koffie natuurlijk -Nijmegen ligt in Brabant, land van gastvrijheid-) begonnen met demonteren. Viel niet helemaal mee de roestige 40 jaar oude bevestigingsboutjes en moertjes los te krijgen. Uiteindelijk kwam het bovenblad los, na wat brute spierkracht om ze los te trekken van de specie van de betegeling. Ook de paar schroeven, waarmee het geheel aan de muur was verankerd wilden niet graag los, na al die jaren. Het jarenlang auto-sleutelen heeft mijn biceps aardig ontwikkeld, dus uiteindelijk gaven die schroeven het op, en konden we de kastjes weg tillen. Na zo'n anderhalf uur zwoegen stond alles op het plaatsje achter het huis.

Maar ja.....toen kwam het grote probleem. De waterleidingen moesten "afgedopt" worden. Bij het eerste -aankoop- bezoek had ik gezien dat er aftapkraantjes waren, dus ik dacht dat het een fluitje van een cent was om de waterleidingen af te koppelen. Maar ik had het mis en dus moesten we doppen hebben. Eigenaar Herman was slim geweest en had twee knelkoppelingsdoppen voor ons binnen handbereik. Dat is mooi, dacht ik..... klein kunstje dan ! Maar helaas, pindakaas ! De installateur had voor de koudwaterleiding één of ander raar koperen pijpje gebruikt van een diameter, die heden ten dage NIET standaard is. Dop van Herman paste niet ! Gelukkig was het in de middag en de bouwmarkten waren nog open....maar die verkopen 10, 12 en 15 mm diameter koppelingen en deze buis was een maatje er tussenin....VREEMD ! Gelukkig heeft mijn vader meer certificaten gescoord op de Universiteit van Huisvlijt dan ik (geen kunst; is dik 20 jaar ouder dan ikke) en stelde hij voor de koperen pijp dicht te knijpen en vol te solderen. Gelukkig had hij een groot assortiment gereedschap achterin zijn Renault Espace geladen ! Eerste poging dichtsolderen....vervolgens ging eigenaar Herman de kelder in om de waterleiding weer open te draaien.........................aiaiaiaiai.............waterfonteintje......snel weer dicht, die hoofdkraan. Afijn, pa weeer solderen....die oude raremillimeterdiameterpijp van koper bleek aardig poreus ook..... Herman weer naar de kelder, hoofdkraan open.......weer miniscule fontein.......... Langzamerhand kreeg ik een beetje angstzweet. Na soldeerpoging drie of vier was het eindelijk dicht......zucht. De nieuwe keuken zou de volgende dag (of was het de dag erna?) geplaatst worden. En we wilden niet dat Herman en zijn vrouw in die tijd zonder water zouden zitten. Een mens wil immers wel eens douchen en water tappen om de benodigde nijmeegse koffie te zetten.

Toen pa's wonderlijke soldeerwerk eindelijk OK was bevonden laadden we de keuken in de Espace, paste maar net ! Daarna op weg voor een lange rit naar mijn schoenendoos-huis in Oude-Tonge. Aldaar (is dus alhier) de keuken binnen gesjouwd. Toen kon Pa, die inmiddels zijn supersoldeercertificaat had gescoord aan de Universiteit van Huisvlijt naar zijn woning vertrekken om een borreltje te nemen op zijn zoveelste certificaat ! Ik bleef jaloers (vanwege dat hij wéér een certificaat meer had dan ik) maar zeeeeeeerrrrr voldaan achter in mijn nederige dijkhuis. Na een paar beugels van Grolsch genuttigd te hebben op de goede afloop, viel ik voldaan in slaap ! De volgende dag weer vroeg op en naar de baas.

Tja... en toen was de tijd aangebroken om de nis waar de keuken geplaatst moest worden, na al die jaren, eens af te maken. Dat project is in de eerste maanden van 2002 afgerond (honderden tegeltjes, wit 15 bij 15 centimeter op de wanden geplakt en gevoegd, onder andere.........). Daarna begonnen met het demonteren van de te gebruiken ijzeren keukenkastjes. Daaaaaaarna begonnen met het ontroesten, owatrollen, primeren en aflakken van de onderkanten van de kastjes, die op de vloer staan.